ลั่นทม (ลีลาวดี)

-


     ลั่นทม    

ชื่อวิทยาศาสตร์ :  Plumeria rubra L.
วงศ์ : Apocynaceae
ชื่อสามัญ : Temple tree , Pagoda tree , Frangipani 
ชื่ออื่น :  จงป่า (กะเหรี่ยง-กาญจนบุรี); จำปาขอม (ภาคใต้); จำปาขาว (ภาคตะวันออกเฉียงเหนือ); จำปาลาว (ภาคเหนือ); ลั่นทม (ภาคกลาง)มีถิ่นกำเนิดแถบอเมริกากลาง ออกดอกตลอดปีประโยชน์ : เปลือกราก เป็นยาถ่ายอย่างแรง เปลือกต้น มีสารจำพวก iridoid คือ fulvoplumierin ซึ่งมีฤทธิ์ยับยั้งการเพิ่มจำนวนของไวรัสที่เป็นสาเหตุของโรคเอดส์ในหลอดทดลอง
ลักษณะทางพฤกษศาสตร์ : 
ลำต้น : ไม้พุ่ม สูง 3-6 เมตร ทุกส่วนมียางสีขาว 

ลำต้น
ใบ : ใบเดี่ยวออกเวียนสลับถี่บริเวณปลายกิ่งรูปใบหอกหรือใบหอกกลับกว้าง 5-10 เซนติเมตร ยาว 12-30 เซนติเมตร ปลายและโคนแหลม

ใบ
ดอก : มีหลายสีตั้งแต่สีขาว สีส้ม ชมพูเข้ม จนถึงแดงเข้ม กลางดอกสีเหลือง หรือมีแถบสีเหลือง ด้านนอกมักมีสีชมพู มีกลิ่นหอมออกเป็นช่อตามซอกใบใกล้ปลายกิ่ง กลีบดอกโคนเชื่อมกันเป็นหลอด ปลายแยกเป็น 5 กลีบ ซ้อนเหลื่อมกัน ปลายกลีบแหลมหรือมีติ่งแหลมเมื่อบานเส้นผ่าศูนย์กลางประมาณ 5 เซนติเมตร เกสรตัวผู้ 5 อัน สั้น ผล เป็นฝักคู่ รูปยาวรี กว้าง 2-3  เซนติเมตร ยาวประมาณ  25  เซนติเมตร เมล็ด จำนวนมาก แบน มีปีก

ดอก

ประโยชน์ของต้นลีลาวดี

  1. ดอกลีลาวดีใช้ผสมกับพลู ทำเป็นยาแก้ไข้และไข้มาลาเรีย (ดอกลีลาวดี, เปลือกต้น)
  2. ช่วยรักษาไข้หวัด (ราก)
  3. ใช้ปรุงเป็นยาแก้ไอ (เนื้อไม้)
  4. ช่วยถ่ายเสมหะและโลหิต (ยางและแก่น)
  5. ช่วยขับเหงื่อ แก้ร้อนใน (ราก)
  1. ช่วยรักษาโรคหืดหอบ ด้วยการใช้ใบลีลาวดีแห้งนำมาชงกับน้ำร้อนดื่ม (ใบแห้ง)
  2. ยางจากต้นลีลาวดีใช้ผสมกับไม้จันทร์และการบูรทำเป็นยาแก้อาการปวดฟัน (ยางจากต้น)
  3. มีการนำมาใช้ปรุงเป็นยารักษาโรคลำไส้พิการของม้า (ต้น)
  4. ใช้ปรุงเป็นยาถ่าย (เนื้อไม้, ยางจากต้น, เปลือกราก, เปลือกต้น)
  5. ช่วยขับลมในกระเพาะ (เปลือกราก)
  6. ใช้เปลือกต้นผสมกับน้ำมันมะพร้าว มันเนย และข้าว ทำเป็นยาแก้ท้องเดิน(เปลือกต้น)
  7. ใช้เปลือกต้นผสมกับน้ำมันมะพร้าว มันเนย และข้าว ทำเป็นยาขับปัสสาวะ (เปลือกต้น)
  8. ฝักนำมาฝนเพื่อนำมาใช้ทาแก้ริดสีดวงทวารได้ (ฝัก)
  9. ช่วยขับระดู (เปลือกต้น)
  10. ช่วยในการขับพยาธิ (เนื้อไม้)

ความคิดเห็น

แสดงความคิดเห็น

โพสต์ยอดนิยมจากบล็อกนี้

ต้นพวงคราม

-
รูปภาพ
ต้นพวงคราม ชื่อวงศ์ : Verbenaceae ชื่อวิทยาศาสตร์ : Petrea volubilis L. ชื่อสามัญ : Purple Wreath , Sandpaper Vine , Queen’s Wreath ถิ่นกำเนิด : หมู่เกาะเวสต์อินดีส ประเทศบราซิล ลักษณะทางพฤกษศาสตร์ 1.ลำต้น พวงคราม/ช่อม่วง มีลำต้นเป็นเถาเลื้อย   ยาวได้มากกว่า 20 เมตร  หากปลูกจนมีอายุมากจำเป็นต้องใช้ค้ำยันช่วย  โดยเถาเป็นไม้เนื้อแข็ง เปลือกเถา และกิ่งสีเทาอมน้ำตาลอ่อน เถาแตกกิ่งได้มาก ปลายกิ่งมีขนปกคลุม 2.ใบ ใบพวงคราม/ช่อม่วง แทงออกเป็นใบเดี่ยว เรียงเป็นคู่ๆตามปลายกิ่ง ใบมีรูปรียาว สีเขียวสด โคนใบ และปลายใบสอบแหลม กลางใบกว้าง กว้างประมาณ 8-10 เซนติเมตร ยาวประมาณ 15-20 เซนติเมตร แผ่นใบเรียบ มีขนสากปกคลุมทั่ว ใบมีเส้นกลางใบสีเขียวอ่อน และเส้นใบย่อยแตกออกสลับข้างจากเส้นกลางใบ 3.ดอก ดอกพวงคราม/ช่อม่วง ออกดอกเป็นช่อที่ปลายกิ่ง แต่ละช่อมีดอก 10-50 ดอก ดอกมีก้านดอกสั้นประมาณ 3-5 เซนติเมตร แต่ละดอกประกอบด้วยกลีบรองดอก 5 กลีบ เรียงเป็นวงกลม กลีบรองดอกมีรูปรียาวคล้ายดาบ กว้างประมาณ 0.3-0.5 เซนติเมตร ยาวประมาณ 1.2-1.5 เซนติเมตร ขณะ...
อ่านเพิ่มเติม

ต้นงิ้ว

-
รูปภาพ
ต้นงิ้วแดง ชื่อวิทยาศาสตร์ :    Bombax ceiba  Linn. ชื่อเรียกอื่น :   งิ้วป่า งิ้วบ้าน งิ้วแดง ชื่อวงศ์ :   BOMBACACEAE ลักษณะของต้นงิ้ว 1.ต้นงิ้ว   จัดเป็นไม้ยืนต้นขนาดกว้างถึงขนาดใหญ่ ลักษณะของต้นเป็นรูปทรงพุ่มเป็นรูปไข่ มีความสูงของลำต้นประมาณ 15-25 เมตร (บ้างว่าสูงประมาณ 25-30 เมตร) และความกว้างของทรงพุ่มประมาณ 15 เมตร ลำต้นมีลักษณะเปลาตรงและมีหนามอยู่ทั่วลำต้นและกิ่ง เห็นข้อปล้องไม่ชัดเจน ต้นอ่อนจะเป็นสีเขียวอ่อน เมื่อแก่จะเป็นสีเขียวเข้ม ขยายพันธุ์ด้วยวิธีการใช้เมล็ด โดยจะพบขึ้นในที่ราบและตามป่าเบญจพรรณ ตามเชิงเขาและไหล่เขาที่มีความสูงจากระดับน้ำทะเลประมาณ 100-600 เมตร ซึ่งในปัจจุบันต้นงิ้วจะหาดูได้ยากมาก จะมีปลูกเฉพาะถิ่นทางภาคเหนือไม่กี่ที่เท่านั้น   2. ใบงิ้ว   ใบเป็นใบประกอบแบบนิ้วมือ มีใบย่อยประมาณ 3-7 ใบเรียงสลับกัน ลักษณะของใบเป็นรูปรีถึงรูปไข่ ปลายใบเรียวแหลม โคนใบสอบเรียว ส่วนขอบใบเรียบ ใบมีขนาดกว้างประมาณ 1.5-2.5 นิ้ว และยาวประมาณ 6-10 นิ้ว ใบสีเขียวไม่มีขน แผ่นใบค่อนข้างหนาและเกลี้ยง ก้...
อ่านเพิ่มเติม

ต้นสัตบรรณ

-
รูปภาพ
  ชื่อวิทยาศาสตร์ : (Alstonia scholaris (L) R.Br.)   วงศ์ : Apocynaceae   ชื่อสามัญ : Dita, Shaitan wood, Devil Tree   ชื่อท้องถิ่น :  ตีนเป็ด  ตีนเป็ดขาว พญาสัตบรรณ หัสบรรณ หัสบัน  จะบัน  บะซา  ปูลา  ปูแล ลักษณะทางพฤกษศาสตร์ 1. ลำต้น ต้นตีนเป็ด/พญาสัตบรรณ เป็นไม้ยืนต้นขนาดใหญ่ สูง 35-40 เมตร ต้นอายุน้อยมีเรือนยอดเป็นรูปเจดีย์ทรงแบนเมื่อต้นใหญ่เต็มที่ โคนจะเป็นพูพอนขยายใหญ่ ลำต้นมีร่องตามแนวยาวของความสูง เปลือกมีสีเทาอม เหลือง หรือสีน้ำตาล เมื่อถาดเปลือกออกจะมีสีขาว เปลือกชั้นในสีน้ำตาลมีน้ำยางสีขาวไหลมาก เนื้อไม้ และกิ่งเปราะหักง่าย เนื้อไม้เรียบ แตกเป็นร่องง่าย กิ่งที่แตกออกมีรอยแตก เพื่อใช้แลกเปลี่ยนอากาศ เนื้อไม้ต้นตีนเป็ดมีสีขาวอมเหลือง แตกเป็นเสี้ยนตรงตามแนวยาว เนื้อหยาบเหนียว เนื้อไม้อ่อนไสกบง่ายมาก 2. ใบ ใบเป็นใบเดี่ยว เรียงเป็นวงรอบกิ่ง วงละ 5-8 ใบ ก้านใบยาว 1.5-3 ซม. แผ่นใบเหนียวเหมือนหนังคล้ายใบต้นดอกรัก แผ่นใบรูปรีถึงรูปหอก ปลายใบแหลม และมีติ่งเล็กน้อย ขอบ และผิวใบเรียบ ใบอ่อนมีสีด้านบน และด้านล่างใก...
อ่านเพิ่มเติม